मातृत्वाला सलाम — अंगावर काटा आणणारी कहाणी

 मातृत्वाला सलाम — अंगावर काटा आणणारी कहाणी

काही क्षण असे असतात, जे शब्दांत मावत नाहीत… ते फक्त मनात कोरले जातात. त्या दिवशीचा तो प्रसंग तसाच होता. आभाळ काळवंडलं होतं. वारा अचानक वेड्यासारखा सुटला होता. नदीचं पाणी हळूहळू चढत होतं… आणि एका छोट्याशा बोटीत जीव मुठीत धरून बसलेले लोक भीतीने थरथरत होते.

सुरुवातीला सगळं सामान्य होतं. पण काही वेळातच परिस्थितीने भीषण रूप घेतलं. बोट हलायला लागली… पाण्याचे तुषार आत येऊ लागले. प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर एकच प्रश्न आता काय होणार? कुठेच किनारा दिसत नव्हता. दूरवर दुसरी बोटही नव्हती. मदतीची कोणतीही चिन्हं नव्हती.

तेवढ्यात लक्षात आलं सुरक्षा जॅकेट कमी आहेत. कोणाला द्यायचं आणि कोणाला नाही? हा निर्णयही मृत्यूसारखाच कठीण होता. अशा वेळी प्रत्येकजण स्वतःचा जीव वाचवण्याचा विचार करतो… पण ती एक आई होती.

त्या माऊलीने शांतपणे एक जॅकेट उचललं… आणि स्वतः घातलं. तिच्या डोळ्यांत भीती होती, पण त्याहून मोठं काहीतरी होतं आपल्या लेकराला वाचवण्याची जिद्द. तिने आपल्या मुलाला घट्ट पोटाशी धरलं. त्या क्षणी ती फक्त आई नव्हती… ती शौर्याची मूर्ती झाली होती. जणू एखादी रणरागिणीच!

बोट आता पूर्णपणे पाण्यात झुकत चालली होती. पाणी कंबरभर आलं होतं. प्रत्येक लाटेसोबत मृत्यू जवळ येत होता. लोक ओरडत होते, मदतीसाठी हाका मारत होते… पण त्या आईचा सगळा संसार त्या छोट्या लेकरात सामावलेला होता.

तिने आपल्या मुलाला एवढ्या घट्ट पकडलं होतं की जणू ती स्वतःच त्याचं कवच झाली होती. हात सुटू नयेत म्हणून तिने पूर्ण ताकद लावली. कारण तिला माहीत होतं एक क्षण जरी हात सुटला, तरी तिचं सगळं जग हरवेल.

पाणी वाढतच गेलं… श्वास घ्यायला त्रास होऊ लागला… आणि अखेर तो क्षण आला.

दोघंही त्या अथांग पाण्यात विलीन झाले…

पण शेवटच्या क्षणापर्यंत त्या आईने आपल्या मुलाला सोडलं नाही.

हा फक्त एक प्रसंग नाही… ही मातृत्वाची पराकाष्ठा आहे. स्वतःचा जीव गेला तरी चालेल, पण लेकराचा हात सुटू नये हीच खरी आई. त्या क्षणी तिने मृत्यूला हरवलं… कारण तिचं प्रेम अमर झालं.

अंगावर काटा आणणारी ही घटना आपल्याला एक गोष्ट शिकवते 

आईचं प्रेम हे शब्दांपलीकडचं असतं… ते शेवटच्या श्वासापर्यंत जिवंत राहतं.

अशा त्या माऊलीला… मनापासून सलाम. 🙏

सचिन कृष्णा तळे , पुणे